Το δικό μου το κορίτσι

Το δικό μου το κορίτσι
κάθε Κυριακή
πηγαίνει στην πλατεία
ανεβαίνει στο σκαμνί
και διαλαλεί
πως είναι ένα κορίτσι σαν όλα τα άλλα
του μέσου όρου
ένα κορίτσι του όχλου
τίποτα το ιδιαίτερο

Ο όχλος συγκεντρώνεται
επευφημεί σποραδικά
κάποτε ενθουσιάζεται
ταυτίζεται, ομοιάζει,
καγχάζει, καθρεφτίζεται
μα το δικό μου το κορίτσι ξεχωρίζει
έτσι ανεβασμένο
επάνω στο σκαμνί
με του λαιμού τις φλέβες τεντωμένες
ψηλότερα απ' τη χαλαρότητα του πλήθους
τα μάτια απαστράπτοντα και υγρά
ειδωλοσκόπια της γενικής συγκίνησης
τα χέρια γδαρμένα
από τις προσδοκώμενες εντατικές χειραψίες
και τα γλυφά χειροφιλήματα.

Το δικό μου το κορίτσι
όταν κατεβαίνει απ' το σκαμνί
για να γίνει ένα με τον όχλο
ο όχλος εξαφανίζεται
και μένει μόνο.

Γι' αυτό και κάθε Κυριακή
όταν κατεβαίνει στην πλατεία
φοράω τους καθρέφτες μου
και την ακολουθώ

Άτιτλο

Σ' έχω δει
λυσσασμένη να γυρνάς στους δρόμους
μόνη ανάμεσα στους πολλούς
αγκάθι άνυδρο που σκίζει επιδέσμους
στη ροή του πλήθους ν' αντιστέκεσαι
με την αγκαλιά σου κλειδωμένη
τα χέρια περασμένα πίσω απ' την πλάτη δεκάδες φορές
αιχμάλωτη, αλύτρωτη, μισή
ψάχνεις αυτόν
που θα σταυρώσεις
για να τον κλάψεις έπειτα σα μάνα


Σ' έχω ακούσει
να νανουρίζεις το αίμα σου
μην τύχει και ξυπνήσει
αυτός, που δίπλα στον ώμο σου κοιμάται
μακάριος, ζεστός, με το δικό σου δέρμα σκεπασμένος
να πνίγεις τα παραμιλητά σου
όπως η σκύλα που τιμωρεί ό,τι άδικα γέννησε
να σφίγγεις τα χείλη
άλλη ανάσα να μη βγει όλο το βράδυ
μέχρι να ξεπροβάλει
ατόφιο και καθαρό
μες απ' την άβυσσο της ψυχής του τ' όνομά σου.

Σ' έχω ζήσει
μεθυσμένη να κατρακυλάς στο κρεβάτι
ζώο που βρήκε τη φωνή του
σπαράζοντας πριν αγγιχτείς
σφυρίζοντας φανταχτερά αρώματα
πετώντας τα θρυμματισμένα χάδια από πάνω σου
να ξεριζώνεις τα μαλλιά σου απ' το πρόσωπο
και να τινάζεις στο δωμάτιο
τις βεντάλιες
απ' τους αμέτρητους δείκτες του χεριού σου
τεντωμένους
προς αυτόν που εκλιπαρείς
να χωρέσει την αγάπη σου.

Σε ξέρω
γιατί με γέννησες εσύ απ' τα σκοτάδια σου
ζωγραφισμένος είμαι απ' τις σκιές σου
δεν είμαι αυτόφωτος
τη λάμψη της μορφής σου κλέβω
κάθε πρωί που ανατέλλεις στην αγκαλιά μου.
Την έχω μαζέψει
την έχω θεριέψει
θα στη χαρίσω
να σε φωτίσω
κι ας χαθώ.

God Speaking

Αν νομίζεις
ότι είμαι Θεός
να μου ανάβεις καντήλια
αντί να μου τα κατεβάζεις.

Quartz

Θυμάσαι που μικροί
δαγκώναμε τα χέρια μας
και φτιάχναμε ρολόγια;

Με τα σημάδια που άφησες
στο χέρι του χαδιού μου
κουρδίζω την έξαψή σου.

Νάνι

Θα βάλω για ύπνο
τους εφιάλτες σου.

Θυμός

Αυθαδιάζεις
όταν αδειάζεις
το αίμα απ' τις πληγές.

Αντίσταση

Αυτή την άθλια εποχή του καναπέ που ζούμε
εμείς να τη γλεντήσουμε στο κρεβάτι.

Γηράσκω αεί διδασκόμενος

Αποστηθίζοντας
στηθόδεσμους
απ' το κορμάκι σου.

Αισιόδοξοι - Απαισιόδοξοι

Ένα ποτήρι
μισό κενό
μισό νερό
είναι για κάποιους
μισο-άδειο
για άλλους
μισο-γεμάτο

Ένα κρεβάτι
μ' εμένα
χωρίς εσένα
είναι απλά άδειο
κι έρημο.

Ισόβια

Κατά-δικός σου.

Όνειρα

Από τότε που σε γνώρισα
έπαψα να κάνω όνειρα
για το μέλλον
για το παρελθόν μονάχα
ονειρεύομαι
πως θα ήταν
αν σε ήξερα.

Ανατολές

Όταν σουρουπώνει
και βάζεις στη θήκη τους
τα γυαλιά ηλίου,
μάτια μου.

Πάρε - δώσε.

"Πλέον θέλω μόνο να παίρνω", μου είπες.

Θα σου τα δώσω όλα, αγάπη μου
για να σε παίρνω μαζί με την ασυδοσία σου.

Στην πυρά

Καμιά φορά
μιλάς ξύλινα
λόγια, θεωρίες, εξηγήσεις
παρεξηγήσεις, ενίοτε.

Λόγια ξύλινα,
για να πατήσω επάνω,
και να καώ.

Τα καταπίνω,
για να τρέφεται το σαράκι μου.

Αν είναι να καώ
θα καώ τα βράδια που μ’ αγκαλιάζεις.

Bras de fer

Δεν ξέρω τι είναι πιο δυνατό
Το δικό μου "σ' αγαπώ"
ή το δικό σου "αγάπα με";

αθανασία

αθανασία είναι
η κατάργηση του χρόνου
όπως όταν μου γελάς

Ανταλλαγή

Να με φιλάς
να σε φυλάω.

Καληνύχτα

Κι αν είμαι ο ανιχνευτής
με τις βαλσαμωμένες φωτοβολίδες

Κι αν είμαι ο ορειβάτης
με τα λυμένα κορδόνια

Κι αν είμαι το αερόστατο
με την καπνισμένη ανεμελιά

Κι αν είμαι ο μασίστας
με τα κλειδωμένα περιδέραια

Έχω τον τρόπο
να σου δείξω τον κόσμο
κοιμήσου ήσυχη, μάτια μου.

Να ζητάς

Όσο απλώνεις το χέρι
και ζητάς
τόσο καλύτερα
σε σχηματίζω εντός μου.

Πανσέληνος

Κλείσε το παράθυρο
τράβηξε τις κουρτίνες.
Μέσα στη νύχτα
μόνο το σώμα σου θέλω να λάμπει
εδώ στο κρεβάτι
που είναι ο δικός μας ουρανός.